100 Lief & Leedstraten gevierd tijdens Bossche Gangmakers Diner

Gedicht van stadsdichter Kelly Verdonk

HONDERD STRATEN VIEREN

Ik wil vandaag honderd straten vieren.

Niet de stenen.

Niet de nummers op de deuren.

Niet de stoeptegels die scheef zijn gaan liggen

omdat er ergens een boom

al jaren weigert klein te blijven.

Nee.

Ik wil de mensen vieren

die hetzelfde doen.

Die zeggen:

hier woon ik.

Dus hier kijk ik om me heen.

Naar het raam

waar de gordijnen al drie dagen dicht zijn.

Naar de buurman

die zegt dat het prima gaat

op precies die toon

waarop je hoort

dat het niet prima gaat.

Naar het meisje dat net verhuisd is,

de man die niemand meer verwacht,

de vrouw die altijd voor iedereen koffie zet

en zelf zelden de vraag krijgt:

hoe is het eigenlijk met jou?-

Ik wil honderd straten vieren.

Straten met geboorteborden

en welkom-thuis-borden.

Straten waar lief en leed

niet twee losse woorden zijn

maar in 1 woord: fantastisch.

Waar iemand denkt:

ik neem een bloemetje mee.

Gewoon.

Al is gewoon

misschien wel het bijzonderste woord

van vandaag.

Want naar elkaar omkijken

zou heel normaal moeten zijn.

Maar dat is het niet altijd.

En daarom hebben we mensen nodig

die het voordoen.

Gangmakers.

Mensen die iets aanjagen

zonder zichzelf ooit zo te noemen.

Die denken:

doe ik het wel goed?

doe ik wel genoeg?

Terwijl ergens verderop

iemand die ene keer aanbellennog precies kan navertellen.

Omdat klein

vaak alleen klein lijkt

voor degene die het geeft.

Een kop koffie

is maar een kop koffie

tot je al drie dagen

niemand hebt gesproken.

Een bloemetje

is maar een bloemetje

tot iemand daarmee zegt:

ik zie je.

–

Honderd straten vieren.

Het gezamenlijke parkje

dat bijgehouden moet worden.

De jaarlijkse barbecue

waar iemand altijd te veel stokbrood haalt

Een nieuwsbrief voor de buurt.

Op de koffie bij Annie.

Met eerst één muur eruit.

Dan nog een.

Dan de keuken erbij.Nog een muur.

Tot je op een dag ontdekt:

je hebt niet alleen

je huis opengebroken.

Je hebt ruimte gemaakt voor de buurt.

En ineens

is je huis een buurtkamer

en de buurt een beetje thuis.

–

Contact.

Dat is de basis van alles.

Niet spectaculair.

Geen vuurwerk.

Vaak niet meer dan:

een stoel aanschuiven.

Een naam onthouden.

Een hand opsteken aan de overkant.

Toch even gaan.

Juist naar de mensen

die ons vermijden.

Juist naar die deur

waar niemand vanzelf binnenkomt.

Niet omdat het nuttig is

maar een noodzaak.Omdat een wijk

geen verzameling huizen is.

Een dorp

geen rij adressen.

Een straat

geen postcode.

Een wijk bestaat pas echt

wanneer inwoners elkaar vinden.

En daar zijn mensen voor nodig

die als eerste zeggen:

kom.

–

Jullie zijn die mensen.

De bruggenbouwers van Den Bosch.

Al bouwen jullie met stoelen,

soep,

koffie,

WhatsAppgroepen,

tuinhandschoenen,

nieuwsbrieven,

bloemenen de kunst van even aanbellen.

Met:

ik dacht aan je.

Met:

schuif maar aan.

Met:

zal ik meegaan?

Met:

we hebben je gemist.

–

En misschien denk je nog steeds:

ja, maar zo bijzonder is dat toch niet?

Dat doe ik vanuit mijn hart.

Geen probleem.

Precies.

Dat is het.

Want misschien zit het grootste goed

wel in mensen

die iets bijzonders doen

en het zelf heel gewoon vinden.

Mensen die hun energie

niet tellen

maar doorgeven.Van deur naar deur.

Van mens naar mens.

Van straat naar straat.

Want zorgzaamheid is besmettelijk

als iemand ermee begint.

Wie gezien wordt

kan morgen zelf iemand zien.

Wie ontvangen wordt

kan een stoel bijzetten.

Wie ooit die bloem kreeg

staat misschien volgende week

bij een andere voordeur.

Jullie maken omkijken

langzaam weer

wat het altijd al had mogen zijn:

vanzelfsprekend.

–

Ik wil vandaag honderd straten vieren.

En honderd mag duizend worden.

Want een samenleving

begint bij mensen zoals jullie.

Dankjewel.

Kelly Verdonk, Stadsdichter Den Bosch